Jan Gehl

یان گل معمار و شهرساز معروف دانمارکی است که «شهرها برای مردم» را خلق کرد. او به تغییرات تدریجی و مترقی شهر اعتقاد دارد. گل در کتاب «فضاهای عمومی، زندگی جمعی» توضیح می دهد که چگونه تغییرات جزئی، کپنهاگ را از شهری تحت سلطه خودروها به شهری تبدیل کرده است که عابران پیاده نیز می توانند آزادانه به آن دسترسی داشته باشند.
گل همچنین درصدد ایجاد شهرها، محله‌ها و مکان‌هایی است که مردم سلامت و رفاه خود را کنترل کنند و بتوانند در زندگی روزمره خود تصمیم‌های معنادار و آگاهانه بگیرند.

شهرسازی

 شهرسازی به معنای دانش سازمان یافته مداخله در مجتمع­ های زیستی (فعالیت، فرم و فضا) با هدف ارتقای کیفیت زیست و سکونت از قدمت چندان زیادی در جهان برخوردار نیست و شاید بتوان نخستین اندیشه­ های
نظام­ مند در این حیطه را در ابتدای قرن بیستم جستجو نمود بنابراین این رشته برخلاف بسیاری از رشته­ های دیگر چون معماری، عمران، جامعه شناسی، پزشکی و غیره از پیشینه تاریخی معرفت­ شناختی بلند مدتی برخوردار نیست و همین موضوع یکی از موانع ارائه تعریف جامع و مانع از قلمرو اکادمیک و حرفه­ای این رشته در دوران معاصر بوده است. این رشته در سراسر دنیا از جمله کشورمان به دو گرایش اصلی تقسیم می شود که عبارتند از:
برنامه­ ریزی شهری و منطقه ­ای    City/Urban Planning
 طراحی شهری   City/Civic/Urban Design

اسکار وایلد

هیچ هنرمند بزرگی وقایع اطراف خود را فقط به شکل چیزی که هستند نمی‌بیند. اگر اینطور بود اصلا هنرمند نمی‌شد.

آندره گدار André Godard

آندره گدار، در سال 1881م. در پاریس به دنیا آمد. تحصیلات خود را، در دانشکده‌ی هنرهای زیبای پاریس به پایان برد. در سال 1307ش./ 1929م. به دعوت دولت وقت ایران، برای سازماندهی و راه‌اندازی اداره‌کل باستان‌شناسی، وارد ایران شد. وی اداره‌ی موزه‌ی وزارت معارف را، تا سال 1312 عهده دار بود. از ابتدای سال 1313 با حفظ سمت، به ریاست کتابخانه‌ی وزارت معارف و با تأسیس موزه‌ی ایران باستان، به سمت مدیرکل موزه منصوب‌شد. آندره گدار، در مدت 32 سال اقامت در ایران، افزون بر آنکه در مسئولیت‌های متعددی همچون مدیرکل عتیقات (عتیقه‌جات) و رئیس دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران، خدمت می‌کرد، از بسیاری آثار تاریخی و باستانی در سراسر ایران، بازدید کرد.از چمله آثاری که اوطراحی کرده است میتوان به ساختمان موزه ابران باستان وآرامگاه حافظیه اشاره نمود 

دکتر منوچهر مزینی

او دانش آموخته کارشناسی ارشد معماری از دانشگاه تهران، دارنده مدرک عالیه درجه مهندسی در معماری از دانشگاه آی آی تی در شیکاگو و دکترای شهرسازی از دانشگاه فنی مونیخ بوده است.
وی از برجسته ترین صاحب نظران در زمینه مباحث شهرسازی و معماری به ویژه با نگاه برنامه‌ریزی شهری است و مطالعات بسیاری را در باب این مفاهیم به انجام رسانده است. همچنین دکتر مزینی به سبب تسلط بر زبان های انگلیسی، آلمانی، فرانسه و عربی، ترجمه کتاب های ارزشمندی را با موضوع شهرسازی و معماری از خود به یادگار گذاشته است.
تدریس در دانشگاه ملی ایران (شهید بهشتی)، دانشگاه تهران، دانشگاه بوستن، دانشگاه ملک عبدالعزیز جده، دانشگاه آزاد اسلامی قسمتی از فعالیت های ایشان در حوزه دانشگاه است.
او آغاز گر اندیشه علمی در باب معماری و شهرسازی بود به همین دلیل نقطه عطفی در تاریخ ادبیات معماری و شهرسازی ایران است. اوتلاش بسیار داشت که اندیشه علمی را به ایران و ایرانیان منتقل کند. مزینی با درک هدف خود در رشد و آگاهی‌های علمی معماری و شهرسازی در ایران از طرق مختلف کوشید تا این هدف را محقق نماید.
از جمله اقدامات وی حضور در مراکز آموزشی، تربیت و آموزش دانشجویان و انتقال آموخته‌های خود در حوزه‌های تئوری و طراحی، تربیت پژوهشگران شهرساز و معمار در سطح دکترا، تالیف و ترجمه متون علمی باارزش و نیز حضور در مجامع حرفه‌ای و اجرایی بود.
دکتر منوچهر مزینی در سال 1381 دار فانی را وداع گفت.